RSS

એક પાનાની વાર્તા – ” ભઈલુ “

24 Jul

‘ભઈલુ,તું સુઈ જા ,દીદી તારે માથે પોતાં મુકે છે ને એટલે તાવ હમણાં ઉતરી જશે,લે ચાલ,પહેલાં દવા પી લે જોઉં,’પાંચ વર્ષનો ભઈલુ  અને દસ વર્ષની દીદી .એ પોતાના જીગરના ટુકડા એવા ભઈલુંને દવા પીવા માટે  મનામણાં કરતી હતી.તેને ખુબ આકરો તાવ આવ્યો હતો.થોડીવારમાં ભઈલુ તો ઘસઘસાટ સુઈ ગયો..એટલે દીદી પણ જરા વાર આડી પડી ,બંનેને સુતેલા ભાળી કાવેરી કામે લાગી.એને હાશ થઇ કે ચાલો ભઈલુ સુઈ ગયો એટલે હવે દવાની અસર થશે અને તાવ ઉતરી જશે.આમ વિચારી,તેણે નાહી-ધોઈને દીવા બત્તી કર્યા .

પણ થોડી વાર થઇ હશે ત્યાં તો ભઈલુ નો જોર જોર થી અવાજ સંભળાયો.એના ગળામાંથી ઘરઘરાટી થવા માંડી,અને તેનું શરીર અને આંખો ખેચાવા માંડી. દીદી ગભરાઈ  ગઈ,. અને કાવેરી સીધી દોડી પડોસમાં રહેતા ડોક્ટર જોશીને બોલાવવા.તરત જ ડોક્ટર દોડી આવ્યા,ભાઈલુંને તપાસ્યો.,ઇન્જેક્શન આપ્યું અને કાવેરીને અમુક ટેસ્ટ લેબોરેટરીમાં કરાવવા માટે લખી આપ્યા.બપોરે તાવ થોડો હલકો પડ્યો એટલે દીદી અને કાવેરી ભઈલુને  રીક્ષામાં બેસાડી નજીકની જ એક લેબોરેટરીમાં લઇ ગયા.ડૉ.જોશીના બતાવ્યા પ્રમાણે બધાં ટેસ્ટ થઇ ગયા અને રીપોર્ટ બીજે દિવસે લઇ જવા કહ્યું.અને ત્રણે જણા ઘરે આવ્યા.ભઈલુંને બરાબર ઓઢાડી ને દીદીએ સુવડાવી દીધો.અને તે કાવેરી ની પાસે આવીને બેઠી.દીદીને જોઈને કાવેરીના બંધ છૂટી ગયા.તે ખુબ રડી.

‘કાવેરી’ – દીદી અને ભઈલુ ની મમ્મી,એકલે હાથે ભાઈ-બહેનને ઉછેરતી હતી,ઘણી જ મુશ્કેલીઓ આવી પણ હિંમત હાર્યા વગર તેણે દરેક સંજોગોનો  સામનો કર્યો..તે બેંકમાં નોકરી કરતી હતી.તેના પતિના અવસાન બાદ ,તેની પત્નીને જોબ આપી હતી એ મોટું આશ્વાસન હતું.એના પતિના મૃત્યુને ત્રણ વર્ષ થઇ ગયા હતાં પણ આટલાં વર્ષોમાં આવો સંજોગ પહેલી વાર જ આવ્યો હતો.એટલે તે ભાંગી પડી હતી. કઈ  માં પોતાના નાના બાળકની આવી પીડા જોઈ શકે ?!

અને કાવેરી એકદમ હતાશ થઇ ગઈ ,એની ઉપર જાણે દુઃખના ડુંગર તૂટી પડ્યા ,જ્યારે ડોક્ટરે એને કહ્યું કે,’ બેન,તમારા બાબાને તાવમાં આંચકી આવવાથી તેના મગજ ઉપર અસર પડી છે અને તેથી હવે તેનું મગજ નાના બાળક જેવું જ રહેશે.પણ આપણે એની દવા બરાબર કરશું જરાય ચિંતા ન કરતાં.હા હુ તમને અંધારામાં નહિ રાખું  ,કેટલો ફાયદો થશે એ પણ  હુ કહી નથી શકતો..અને કાવેરી ભાંગી પડી….’ઓ મારા ભગવાન હવે હુ કેમ કરીશ ? ભઈલુ ને કેમ મોટો કરીશ ?દીદી હવે તારું શું થશે?’આમ બોલતી જાય અને માથું પછાડતી જાય.ત્યારે કોણે  એને ટેકો આપ્યો જાણો છો  ? દીદી કાવેરી પાસે આવીને ઉભી રહી અને તેને કહ્યું કે,’મમ્મી તું ઢીલી નહિ પડતી,જોજેને આપણો ભઈલું ઝટ સાજો થઈને પહેલા જેવો જ થઇ જશે.તારે અમારે માટે પણ બેન્કે તો જવું જ પડે ને ! એટલે હુ ઘેર  રહીને ભણીશ અને ભઈલુ ને રાખીશ હો ! તું ચિંતા ના કરીશ.'”

આવડી નાની બાળકીના મોઢે આવડા મોટા બોલ સાંભળીને કાવેરી થોડી સ્વસ્થ થઇ ગઈ. અને દીદીએ ભઈલુ નો તમામ ચાર્જ તે દિવસથી ઉપાડી લીધો.અને પોતે ઘરે રહીને અભ્યાસ પણ કરવા લાગી.ભઈલુ ને તે નવડાવે,જમાડે,સમયસર દવા આપે.તેના મોઢામાંથી લાળ પડતી હોય તે દીદી લૂછે.મેલા કપડા બદલે ,પથારી ચોક્ખી કરી ભઈલુંને સુવડાવે.તે સુઈ જાય પછી જ તે ભણવા બેસે. અને ભઈલુ ઉઠે એટલે એની સાથે તાળીઓ પાડીને રમે.બસ,આ તેનો રોજનો નિયમ બની ગયો.કાવેરી ઘણી વાર કહે કે ,”બેટા, આજે હુ ઘરમાં છું,તો થોડી વાર તારી બહેનપણી ને ઘરે રમવા જઈ  આવ.” પણ દીદી એના ભઈલુ થી એક મીનીટ માટે પણ વિખુટી પડવા નહોતી માગતી.

એક દિવસ કાવેરી બેન્કેથી ઘેર આવી ત્યારે ભઈલુ ખુશ થતો થતો આવ્યો, મમ્મીને પકડીને ખુરશીમાં બેસાડી પછી દીદીને બોલાવવા માટે તાળીઓ પાડવા લાગ્યો.દીદી સમજી ગઈ તેણે આવીને ગીત શરુ કર્યું,

“હમ હોંગે કામયાબ,હમ હોંગે કામયાબ,હમ હોંગે કામયાબ,એકદિન !હો હો મનમેં હૈ વિશ્વાસ,પુરા હૈ વિશ્વાસ,હમ હોંગે કામયાબ એક દિન.”

અને ભઈલુ કુદી કુદી ને,તાળીઓ પાડીને,ઝંડો પકડ્યો હોય એવી એક્શન કરી કરીને  ખુશ થતો હતો.આ જોઈ ,કાવેરી વળી પાછી ઢીલી પડી ગઈ.અને દીદીને કહેવા લાગી કે,”દીદી તું એની પાછળ કેટલી મહેનત કરે છે ! પણ ભઈલુ ની કામયાબી એટલે શું ?!”

આમ ને આમ વર્ષો વીતવા લાગ્યા.ઘરે રહીને જ દીદીએ ગ્રેજ્યુએશન પૂરું કર્યું.આ બાજુ ભઈલુ પણ જેમ મોટો થતો ગયો તેંમ એના ય તોફાન વધતા ગયા હવે એને બહાર તો જરાય લઇ જવાતો નહિ.સતત દીદી ને ચોટેલો જ રહેતો..ઘણી વાર ‘માં’ થઈને કાવેરી ભઈલુ હવે છૂટે તો સારું એવી પ્રાર્થના કરતી,એની પાછળ જોકે ભાવના એક જ કે,દીદી એનું જીવન જીવે ,એનો સંસાર માંડે,પણ દીદી તો બસ ,ભઈલુ વિનાનો એનો કોઈ સંસાર જ નહોતો.

અચાનક એક દિવસ,કાવેરી ને બેન્કમાં જ છાતીમાં સખત દુખાવો ઉપડ્યો,અને તરત જ તેને હોસ્પિટલ લઇ ગયા.આઈ.સી.યુ.માં રાખી હતી,સ્થિતિ ખુબ જ નાજુક હતી,ત્યારે તેણે દીદીને બોલાવવા કહ્યું,દીદી અંદર આવી,એને જોઈને જ કાવેરીની આંખો ચોધારે વરસવા માંડી.દીદીએ કાવેરી નો હાથ પકડી પ્રેમથી પંપાળતા કહ્યું,”મમ્મી,તું જરાય ચિંતા ન કરતી.ભઈલુ ને હુ બરાબર સાચવીશ.એ જ્યાં સુધી છે ત્યાં સુધી મને લગ્નનો વિચાર પણ નહિ આવે.કારણ કે,ભઈલુ માત્ર મારો ભઈલુ  જ નથી,મારો ભિલ્લુ પણ છે.”

અને કાવેરી એ સદાને માટે આંખ બંધ કરી……….

 

Tags:

2 responses to “એક પાનાની વાર્તા – ” ભઈલુ “

  1. • » નટખટ સોહમ રાવલ « •

    July 25, 2012 at 3:39 am

    હદયસ્પર્શી વાર્તા…

    Like

     
  2. halakn

    August 28, 2012 at 1:34 pm

    A very good one.

    Like

     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
પરમ સમીપે

રચયિતા : નીલમ દોશી.. પરમ સમીપેની આરત સાથે આપણા સૌના જીવનમાં ઝળહળતો ઉજાસ ઉઘડે..એ પ્રાર્થના સાથે..

અલ્પ...લીંબડીવાળા

ઇશ્વર વિશેની વ્યાખ્યાઃ જે વ્યક્તિ પ્રમાણિકતા પુર્વક અને ખંત થી પોતાનુ કામ કરે એ મારો ઇશ્વર

જીવન સંધ્યાનો ઉજાસ

અડધો ગ્લાસ ભરેલો જોવો

વિચારનો પ્રચાર

"મહત્વાકાંક્ષા વિનાનો માણસ મૃત સમાન છે."

મારી બારી

દીપક ધોળકિયા

ગુજરાતી પ્રતિભા પરિચય

ગુજરાતનાં પનોતા સંતાનોનો પરિચય

ચંદ્ર પુકાર

ચંદ્રવદન મિસ્ત્રીનાં હ્રદય ભાવો

પટેલ પરિવાર

બ્રિસ્બેન, ઓસ્ટ્રેલિયાથી પટેલ પરિવારની અલપ ઝલપ

Booksonclick.com

અડધો ગ્લાસ ભરેલો જોવો

Tahuko

excerpts of Dr. Gunvant.B. Shah's essays, articles, books and lectures

arvindadalja.wordpress.com/

My little different Thoughts

ડૉ. સુધીર શાહ Dr. Sudhir Shah

સમય + સમજ + સંજોગ = સંતોષ Time + Understanding + Situation = Satisfaction

planetJV

colorful cosmos of chaos

नेट-गुर्जरी

स्वान्त: सुखाय

"મધુવન"

ત્યાં લગી આશ સૃષ્ટિની જ્યાં લગી ઉગતા ફૂલો, જિંદગી જીવવા જેવી જ્યાં લગી કવિના કુળો

પાર્થેનીયમ

મારા શબ્દ..મારી વ્યથા.. મારી કવિતા..

%d bloggers like this: